Evig øving

Åtte månader og ein dag seinare.

Det var slett ikkje planen at det skulle ta så lang tid, før eg skreiv eit nytt blogginnlegg. Eitt steg fram, eitt steg tilbake – men ikkje «tilbakesteg», det andre steget tek ikkje vekk det første steget, det er heilt enkelt to steg, med like mykje øving og læring i det andre steget som i det første.

Etter det første innlegget kom jubel og glede over at eg endeleg skreiv. Etter nokre dagar med jubel kom «hjelp, kva gjer eg nå?» «kva skal neste tekst handla om?» og andre urolege tankar. Kompliseringskunsten stod like stødig. Fleire dagar kom, med nøling som vart verre for kvar veke som gjekk utan ny tekst. Eg ramla inn i overanalysering og blablabla.

Det første steget ut av kompliseringskunsten viste meg at det er mogleg å skriva sjølv om eg har ramla altfor langt inn i tankerekkene. Det andre steget viste meg at kompliseringskunsten mister litt av sjarmen når eg har prøvt korleis det kan vera å gjera det enkelt. Dei månadane som har gått sidan sist har eg brukt til å øva på det enkle, på å koma meg ut av overanalyseringa ved å sjå etter det som er viktig, ved å minna meg på at alt er øving, at det er umogleg å planleggja det perfekte, at det er betre å gjera noko som vert feil, og som eg kan læra av, enn ikkje å gjera noko som helst.

Eg er framleis ein kompliseringskunstnar, men omskuleringa eller avvenninga byrjar gje resultat. I november i fjor leverte eg mastergradsoppgåva, i desember hadde eg eksamen, og nå har eg mastergrad i allmenn litteraturvitskap. Det er så rart, og fint, at eg vert svimmel av å tenkja på det. Sjølve oppgåva er eg ikkje nøgd med, men eg er nøgd med at eg leverte, med at den muntlege eksamenen var ei særs hyggjeleg oppleving, med at eg har ei mastergrad. Det er godt nok.

Øvinga på kortare avstand mellom idé og gjennomføring held fram. Nokre gonger er det merkbart enklare enn for eitt år sidan, andre gonger er det så komplisert og gale at eg ikkje kan anna enn å le av det. Det er kortare avstand mellom det enkle, og det lattervekkande kompliserte er ikkje like langvarig som før. Nå som eg veit at det enkle er mogleg har eg ikkje like stort tolmod med det ukontrollert kompliserte, og eg har funne nokre små og store triks som får meg ut av knutane. Gode venner minner meg på desse triksa når eg heilt tydeleg har gløymt at dei finst.

Advertisements

Kunsten å gjera det vanskeleg for seg sjølv

– Forsøk nummer nihundreog- – –

I fjor gøymte eg alle publiserte innlegg her, med planar om å gjera nokre endringar og starta på nytt. Eit halvt år seinare har det tilsynelatande ikkje skjedd noko som helst. Eg skriv «tilsynelatande», fordi det har jo skjedd ting, kompliserte ting, som diverre er usynlege. Det eg snakkar om er slikt som nøling, grubling, analysering, overgrubling, overanalysering, overkomplisering, og til slutt handlingslamming. I januar kom eg på at denne kompliseringa kunne vera noko å skriva om, men klarte ikkje skriva meir enn overskrifta. Nå er det juli, eg er rastlaus med eit snev av desperat, og har valet mellom å publisera tekst i dag, eller ergra meg gjennom natta over at eg heller ikkje i dag var sterkare enn kompliseringskaoset.

Frå du står opp om morgonen, til du legg deg om kvelden, tek du hundrevis av små og store avgjersler. Dei fleste av desse går på gammal vane og utan vidare vurdering av alle andre moglege løysingar. På mine mest kompliserte dagar er eg akutt merksam på alle desse vala, stundom utan evne til å hugsa tydeleg kva som har vore fungerande val dagen før. Andre dagar kan eg hugsa kva som har fungert tidlegare, men tvilt på om det er rett for akkurat denne dagen. Slik vert dagane til knutar, og sjølv om det til tider kan vera meir enn nok å le av i desse knutane, så vert dei keisame i lengda.

Det siste halvanna året har eg prøvd læra meg noko nytt: Å gjera det enkelt, å få gjort det eg vil utan å analysera alle tenkjelege og utenkjelege deler av prosjektet. Øva på kortare avstand mellom idé og gjennomføring, øva på at eg kan starta på nytt når det går skeis, øva på at det ikkje treng vera så komplisert og stort, alltid. Øva på alt det fine som ligg mellom ”Alt” og ”Ingenting”. Hugsa at godt nok er godt nok, uansett kva den indre kritikaren finn på å klaga over.

Eitt av prosjekta som eg har overkomplisert, er det å skriva blogg. Eg veit eg vil skriva, å vita dét er enkelt, det vanskelege er å vita korleis eg skal navigera i landskapet av uro, tvil og nøling som ligg mellom meg og ein ferdig tekst, utan å snubla i slikt som «ser dette toskje ut?», «må eg ha fjonge fotografi til kvar tekst?», «kva gjer eg viss – – -», «er dette rett skrivemåte?», og så bortetter. Akk! Det er så keisamt.

Det er så mykje ein kan gjera vanskeleg, så mykje ein kan tvila og nøla på, men det får ikkje ting gjort, og ein lærer ikkje noko nytt. Ein måte å nøsta meg ut av knutane, er å skriva. (Dette fungerer heilt fint så lenge eg ikkje har altomfattande skrivesperre, der sjølv ei handleliste vert vrient.) Skriving gjer dagane tydelegare, viser meg at både dagane og eg finst, me er her, og me kan putta tankar inn i ord, ord inn i setningar, setningar inn i ein tekst, og så finst det ein tekst saman med alt det andre.

*

Hei, mitt namn er Guro, eg er ein kunstnar, ein kompliseringskunstnar, og eg er på omskulering (eller avvenning). Viss eg har det i meg å kunna gjera det vanskeleg, har eg også evna til det motsette, å gjera det enkelt. Denne teksten er eit steg på vegen ut av ukontrollert kompliseringskunst, og inn i god kaoskunst med det eg liker best: Te, tekst og tekstil. Ingen bør halda pusten medan dei venter på neste steg.